Warszawa była stolicą Królestwa Polskiego, a po I wojnie światowej stolicą Rzeczypospolitej Polskiej. Żywym przypomnieniem tego faktu jest typowy czerwony zamek królewski, w którym mieszkali polscy królowie i do 1939 roku prezydenci. Dlaczego nie później? Otóż dlatego, że w czasie okupacji hitlerowskiej zamek został zniszczony i dopiero w latach 70-tych XX wieku został dosłownie odbudowany od podstaw według starych planów i fotografii. Co zaskakujące, szereg dzieł sztuki, które zdobiły wnętrza pierwotnego zamku, przetrwało wojnę w kryjówkach. I powróciły tu po odrestaurowaniu.

A dzisiejsza Warszawa? Szybko staje się nowoczesnym miastem europejskim. Rośnie nie tylko pod względem liczby ludności (ponad 1 800 000 w 2024 roku), ale także znaczenia jako centrum szybko rozwijającego się przemysłu i handlu w Polsce.

Zewnętrznym przejawem tego rozwoju jest szybka budowa wieżowców, lub jak chcesz, drapaczy chmur. Można się ich tu doliczyć kilkudziesięciu, a nowe wciąż rosną. Faktem jest to, że najstarszy wieżowiec nigdy nie cieszył się dużą popularnością wśród warszawiaków. Jest to wysoki na 237 metrów Pałac Nauki i Kultury, który już swoją architekturą zdradza radzieckie wzorce. I nic dziwnego. Został zbudowany w 1955 roku przez radzieckich architektów jako "dar dla Polaków" – ale w rzeczywistości bardziej jako znak sowieckiej dominacji nad Polską. W "Pałacu" można zwiedzić kilka muzeów, a na 30 piętrze na wysokości 114 metrów podziwiać widok na Warszawę.

Rozkład jazdy Warszawa – Kraków – Praga >